Betalingen
Netwerktokens
Een netwerktokens is een door een kaartnetwerk uitgegeven vervanging voor een kaartnummer, waarmee een handelaar een opgeslagen betaalgegevens kan belasten zonder deze zelf te bewaren, en die geldig blijft bij heruitgifte van de kaart.
Netwerktokens verhogen de autorisatiepercentages en verminderen de onderhoudslast van opgeslagen betaalgegevens, omdat de token geldig blijft wanneer de onderliggende kaart een nieuw nummer krijgt of opnieuw wordt uitgegeven.
Ze hebben ook invloed op platform lock-in. Of tokens tussen processors kunnen bewegen, is het enige feit dat bepaalt of een abonnementsbedrijf van platform kan wisselen zonder elke actieve abonnee te vragen een kaart opnieuw in te voeren — en dat is waar een deel van hen permanent verloren gaat.
Wat de netwerken daadwerkelijk uitgeven
Elk netwerk beheert een tokenisatiedienst — Visa Token Service, Mastercard Digital Enablement Service, American Express Token Service — en wat die diensten uitgeven, is een surrogaat rekeningnummer. Het heeft dezelfde vorm als een kaartnummer en beweegt door dezelfde systemen, maar het is afkomstig uit een token BIN-bereik en het is niet de kaart van de klant.
Er zijn drie attributen aan gekoppeld, en die scheiden een netwerktokens van een gewone databasereferentie. Een token requestor ID identificeert de partij die gerechtigd is om het te gebruiken. Domeinbeperkingen bepalen waar het mag worden gepresenteerd — welk kanaal, welke handelaar, welk soort transactie. En elke autorisatie draagt een cryptogram, een waarde per transactie die bewijst dat het verzoek afkomstig was van de gerechtigd aanvrager in plaats van van iemand die een nummer uit een logboek heeft gekopieerd.
Die combinatie is de reden waarom een gelekte netwerktokens een veel kleiner incident is dan een gelekt kaartnummer. Op zichzelf autoriseert het niets, omdat het niet buiten zijn domein kan worden gepresenteerd en geen geldig cryptogram kan produceren.
De netwerken stellen ook een betaalrekeningreferentie beschikbaar, een stabiele identificatie voor de onderliggende kaart die meereist met elke token die ervan wordt gemaakt. Het stelt een handelaar in staat te herkennen dat twee tokens dezelfde kaart van de klant zijn — voor deduplicatie, voor frauderegels, voor het herkennen van dezelfde betaalgegevens in een webcheckout en een wallet — zonder ooit het kaartnummer te zien.
Wat gebeurt er wanneer de kaart opnieuw wordt uitgegeven
De token is een verwijzing naar een koppeling die het netwerk onderhoudt, geen kopie van de kaart. Wanneer de uitgever de kaart opnieuw uitgeeft met een nieuw nummer of een nieuwe vervaldatum, werkt het netwerk zijn kant van de koppeling bij. De token die u hebt opgeslagen verandert niet, en ook niets in uw database.
Dit is een ander mechanisme dan een account updater, en het verschil is de moeite waard om precies te zijn. Een updater wijzigt de waarde die u bezit: het retourneert een nieuw nummer, u schrijft het in uw kluis, en u moet de query op tijd hebben uitgevoerd zodat de wijziging landt vóór de afschrijving. Een netwerktokens verandert niets dat u bezit, omdat de waarde die u bezit in de eerste plaats nooit de kaart was.
Het praktische gevolg is dat de soort storingen veroorzaakt door verouderde betaalgegevens grotendeels verdwijnt in plaats van te worden beheerd. Er is geen batch om in te plannen, geen responsbestand om te verwerken en geen venster waarin uw kopie verouderd is. Voor een abonnementsbestand waarbij de gemiddelde betaalgegevens jaren oud zijn, is die soort storing geen afrondingsfout.
Waarom autorisatiepercentages veranderen
De verbetering komt van drie afzonderlijke mechanismen, en het is belangrijk om ze te scheiden omdat ze niet in gelijke mate van toepassing zijn op elke handelaar.
De eerste is rekenkundig: afschrijvingen die zouden zijn mislukt op een verlopen of hernummerde kaart, slagen nu, dus de mislukkingen verdwijnen uit de noemer. De tweede is het cryptogram, dat het risicomodel van de uitgever een sterk authenticiteitssignaal geeft dat een kaal kaartnummer niet kan dragen — een getokeniseerd verzoek is verifieerbaar afkomstig van de handelaar die gerechtigd is het te doen, wat precies het onderscheid is dat uitgifte-modellen moeilijk kunnen maken tussen een legitiem opgeslagen betaalgegevens en een kaarttestscript. De derde is datacompleetheid: getokeniseerde transacties dragen rijkere identificatoren door het netwerk, en uitgevers kunnen daarom een beter geïnformeerde beslissing nemen dan een conservatieve standaard.
Hieruit volgt dat de omvang van de verbetering afhangt van hoe uw bestand eruitziet. Een handelaar die verse, in-market kaarten eenmalig belast, heeft weinig te winnen, omdat weinig van zijn betaalgegevens verouderd zijn en zijn risicoprofiel al leesbaar is. Een abonnementsbedrijf dat drie jaar oude betaalgegevens in meerdere markten factureert, is het geval waarvoor netwerktokens zijn gebouwd. Iedereen die een enkel verbeteringspercentage noemt alsof het een eigenschap van de technologie is, beschrijft zijn eigen bestand, niet het uwe.
Netwerktokens versus processor kluis token
Beide zijn tokens en beide houden kaartnummers buiten uw systemen, en daar eindigt de gelijkenis. Een processor kluis token is een verwijzing in de database van één bedrijf. Een netwerktokens is een instrument dat het kaartnetwerk heeft uitgegeven en blijft onderhouden.
Het onderscheid dat platformmigraties bepaalt, is wie de token requestor is. In de meeste standaardintegraties is de processor of gateway de geregistreerde token requestor, wat betekent dat de tokens aan hen worden geleverd in plaats van aan u. De netwerken ondersteunen wel regelingen waarbij een handelaar zijn eigen token requestor is, en ze ondersteunen overdraagbaarheidsverzoeken tussen requestors, maar geen van beide is automatisch en geen van beide gebeurt zonder de medewerking van een partij wiens commerciële belang de andere kant op wijst. Het moment om vast te stellen welke regeling op u van toepassing is, is voordat u een abonneebestand heeft, niet tijdens een migratie.
| Eigenschap | Netwerktokens | Processor kluis token |
|---|---|---|
| Uitgegeven door | Het kaartnetwerk | De processor of gateway |
| Formaat | Een surrogaat rekeningnummer op een token BIN | Een ondoorzichtige identificator in een privédatabase |
| Blijft geldig bij heruitgifte van de kaart | Ja — het netwerk onderhoudt de koppeling | Nee — de kluis bevat een waarde die verouderd raakt |
| Cryptogram per transactie | Ja | Nee |
| Herkenbaar over tokens heen | Ja, via de betaalrekeningreferentie | Nee, tenzij de eigenaar van de kluis het beschikbaar stelt |
| Verplaatsbaar naar een andere processor | Mogelijk, afhankelijk van de token requestor en de overeenkomst | Nee — de waarde is betekenisloos buiten die kluis |
| Als u de provider verlaat | Een overdraagbaarheidsverzoek is op zijn minst een bestaande route | Een kluis-naar-kluis overdracht waar beide partijen mee moeten instemmen |
| Effect op storingen door verouderde betaalgegevens | Verwijdert ze grotendeels | Vereist een account updater daarbovenop |
Veelgestelde vragen
- Wat is een netwerktokens?
- Een netwerktokens is een vervangend rekeningnummer uitgegeven door een kaartnetwerk — Visa, Mastercard of American Express — om in de plaats te komen van het echte kaartnummer van een klant. Het is beperkt tot een gedefinieerde handelaar en kanaal, wordt gepresenteerd met een cryptogram per transactie, en blijft geldig wanneer de onderliggende kaart opnieuw wordt uitgegeven, omdat het netwerk de koppeling met de echte kaart onderhoudt.
- Waarvoor worden netwerktokens gebruikt?
- Ze worden gebruikt overal waar een handelaar herhaaldelijk een opgeslagen kaart moet belasten: abonnementen, one-click checkout, opgeslagen kaarten in een account en wallet-betalingen. De handelaar slaat de token op in plaats van het kaartnummer, wat kaartgegevens uit zijn systemen houdt, voorkomt dat de legitimatiegegevens verouderd raken wanneer de kaart opnieuw wordt uitgegeven, en geeft de uitgever een sterker authenticiteitssignaal bij autorisatie.
- Verbeteren netwerktokens de autorisatiepercentages?
- Ze verbeteren deze via drie mechanismen: storingen door verlopen en opnieuw uitgegeven kaarten doen zich niet langer voor, het cryptogram per transactie geeft risicomodellen van de uitgever bewijs dat het verzoek legitiem is, en de rijkere gegevens die via het netwerk worden overgedragen, ondersteunen een beter geïnformeerde beslissing. De omvang van de winst hangt af van het klantenbestand van de handelaar — een oud abonnementsbestand profiteert veel meer dan een nieuwe eenmalige kaartinvoer.
- Wat is het verschil tussen een netwerktokken en een processor-token?
- Een processor-token is een verwijzing in de privédatabase van één betalingsprovider; het betekent niets voor iemand anders en het raakt verouderd wanneer de kaart opnieuw wordt uitgegeven. Een netwerktokken wordt uitgegeven door het kaartnetwerk zelf, draagt een cryptogram en blijft geldig bij heruitgaven omdat het netwerk de koppeling bijwerkt. Alleen de netwerktokken heeft een route naar een andere processor.
- Kunnen netwerktokens worden verplaatst naar een andere betalingsverwerker?
- Soms, en het hangt af van wie de token requestor ID bezit. Als uw processor de token requestor is, worden de tokens aan hen geleverd en vereist verplaatsing hun medewerking via een netwerkportabiliteitsproces. Als u uw eigen token requestor bent, is de positie veel sterker. Bepaal welke regeling op u van toepassing is voordat u een grote database met opgeslagen legitimatiegegevens heeft.
- Worden netwerktokens automatisch bijgewerkt wanneer een kaart opnieuw wordt uitgegeven?
- Ja. De token die u opslaat is een verwijzing, geen kopie van de kaart, dus wanneer de uitgever opnieuw uitgeeft met een nieuw nummer of een nieuwe vervaldatum, werkt het netwerk de koppeling bij en blijft de token werken. Niets in de database van de handelaar verandert en er hoeft geen batchbestand te worden verwerkt, wat het belangrijkste operationele verschil is met een account updater.
Uitgebreid: Hoe een e-commerceplatform te migreren